Gelukkig, een grutto!

16 mei 2017 was een heugelijke dag. Op die dag had ik voor het eerst sinds eind januari zin om zelf weer eens een ritje met de auto te maken en ergens even wat frisse lucht op te snuiven …

170516-1213x

Eigenlijk had ik maar één ding in gedachten: proberen een grutto – hier ook wel bekend als ‘de kening fan’e greide’ – te fotograferen. Daarom zette ik koers naar Soarremoarre. In deze kruidenrijke weilanden voelt de grutto zich nog altijd thuis …

170516-1216x

De afgelopen jaren is het me steeds gelukt om hier wat foto’s van de grutto te maken. Naar mate de lente dit jaar vorderde, was me de voorgaande weken echter de angst bekropen dat de koning me dit jaar wel eens zou kunnen ontgaan …

170516-1223x

Eenmaal ter plekke werd mijn geduld niet zo lang meer op de proef gesteld. Al vrij snel nadat ik de auto bij één van de bochten in de berm had gezet, verscheen de eerste grutto. Als een volleerd model paradeerde hij enige tijd voor me heen en weer …

170516-1237x

In algemene zin gaat het slecht met de grutto. Een van de oorzaken daarvan is een tekort aan insecten waarmee de jongen gevoed kunnen worden. Daarvan is bij Soarremoarre geen sprake, getuige de onderstaande foto …

170516-1240x

Over de brug naar It Eilân

Als ik me niet vergis, dateert het laatste logje over It Eilân bij Goëngahuizen van februari 2015. De tijdelijke ‘winterbrug’ vormde op dat moment zoals elk jaar in de wintermaanden de verbinding met It Eilân voor fietsers en voetgangers. Sindsdien ben ik er in 2016 ook nog eens geweest, maar de foto’s die ik bij die gelegenheid heb gemaakt, hebben om de een of andere reden het weblog nooit gehaald …

150205-1354x

Dit jaar was ik er half maart weer. Omdat ik zelf lange tijd niet kon rijden, hetzij vanwege de hevige buikpijn of omdat ik vanwege de zware pijnstillers die ik slikte ‘nogal wazig’ was – vaak zelfs beide – nam Jetske me die dag weer op sleeptouw. Voor Jetske was het de eerste kennismaking met de beweegbare brug, die er sinds het voorgaande logje ten lange leste dan toch is gekomen. Eindelijk is It Eilân nu gedurende het hele jaar op een normale manier te bereiken. Tijdens het watersportseizoen staat de brug normaal gesproken altijd open ten behoeve van de recreatievaart. Voetgangers of fietsers die naar de overkant willen, moet de brug daartoe eerst sluiten. Zodra ze aan de overkant zijn, moeten ze de brug weer open zetten …

170315-1128x

Omdat het vaarseizoen nog niet geopend was, hadden we op dat moment geen werk van de brug die zich als een lange loper voor ons uit strekte. Terwijl Jetske de gebruiksaanwijzing nog stond te lezen, was ik alvast naar de overkant gelopen. Op de onderstaande foto kun je mooi een deel van het mechaniek zien waarmeer de brug zijwaarts kan worden open gedraaid …

170315-1130x

Eenmaal aan de overkant hebben we een korte wandeling gemaakt op It Eilân …

170315-1136x

De stier was niet thuis, zodat we in alle rust even rond konden kijken en wat foto’s maken …

170315-1141x

We hadden gehoopt al een enkele weidevogel te zien, maar daarvoor was het nog te vroeg. Alleen ganzen bevolkten het grasland in de verte …

170315-1143x

N381, meer dan een weg

Dinsdagmiddag was ik uitgenodigd voor de presentatie van het boek “N381, meer dan een weg” in het Witte Huis in Donkerbroek. Projectmanager Peter Kroeze van ‘N381 Natuurlijk‘ overhandigde het eerste exemplaar van het boek aan gedeputeerde Sietske Poepjes van de Provinsje Fryslân. “N381, meer dan een weg” markeert de afronding van de eerste fase van de vernieuwing en verdubbeling van de N381 van Drachten tot de Drentse grens …

171031-1700xk

De verdubbeling van de N381 is gerealiseerd foar en mei de mienskip (voor en met de gemeenschap). Het Friese mienskip is een breed begrip, maar in dit geval gaat het vooral om de weggebruikers en de omwonenden van de N381. Door te luisteren naar hetgeen er leeft in de omgeving en daar ook naar te handelen, is de N381 ècht meer dan een weg geworden. In dit rijk geïllustreerde 143 pagina’s tellende boek staan diverse persoonlijke verhalen en achtergronden over de voorbereiding en de aanleg van de nieuwe N381 …

171031-1701x

Ook voor mijn verhaal m.b.t. de afsluiting van de Nije Heawei, de smalle weg die het Weinterper Skar tot eind 2016 doorsneed, zijn in het boek vier pagina’s uitgetrokken. Het doet me deugd om te zien dat het artikel niet alleen is geïllustreerd met een door fotograaf Martin Rijpstra gemaakt portret van mij op één van de nieuwe bankjes, maar ook met vijf door mij in het Weinterper Skar gemaakte foto’s …

171031-1702x

De verdere verdubbeling van de N381, tussen Donkerbroek en Oosterwolde, start naar verwachting eind 2018. Voor zover lijf en leden het toestaan, zal ik me in het Weinterper Skar vanaf nu weer richten op al het moois dat dit pareltje in de Friese natuur nog steeds te bieden heeft. Die zandpaden en bankjes zijn er tenslotte niet voor niets.

Achter de slagboom

De eerste gezamenlijke fotokuier die Jetske en ik dit jaar hebben gemaakt, was op 1 maart in het Weinterper Skar …

170301-1055x

Bij aankomst zagen we dat het zandpad intussen was afgesloten met een slagboom, en helaas had ik geen sleutel …

170301-1057x

Er restte ons niets anders dan een gang over het natte, zwaar lopende zandpad …

170301-1101x

Bij de splitsing aangekomen was mooi te zien hoe de slenk zich door de noordkant van het gebied slingert …

170301-1102x

De aanblik van de plek waar tot vorig jaar oktober de Nije Heawei liep en waar elk jaar brede orchissen de berm van de weg kleurden, was een stuk minder mooi …

170301-1116x

Het was te koud om lang lekker op het bankje te kunnen zitten, maar vanaf deze plek leek het al bijna alsof er niets was gebeurd …

170301-1106x

Het raadsel van de takkenzooi

Vorige week publiceerde ik een logje met foto’s over een raadselachtige takkenzooi die ik begin oktober aantrof in de windmotor aan de Westersanning in de Jan Durkspolder. Wat was daar aan de hand …? Waren die takken er in geblazen door de wind? Was het ’t werk van baldadige jongelui …?

171004-1055x

Nadat ik gistermiddag eindelijk weer eens met een voldaan gevoel terugkwam van een bezoekje aan het ziekenhuis, heb ik even een ritje gemaakt naar de Jan Durkspolder …

171025-1409x

Een stukje noordelijker dan bij de Westersanning heb ik ditmaal de benen even gestrekt aan de Manjepetswei ter hoogte van de Alde Geau. Vanaf deze kant fotografeer ik de bewuste windmotor normaal gesproken alleen ’s winters wanneer er geschaatst wordt. Zoals ook vanaf deze afstand goed te zien is, zijn de takken weer uit draaiende delen verdwenen. En intussen kan ik dankzij een reactie die dinsdagavond binnenkwam het raadsel rond de takkenzooi ook ontsluieren. De windmotor moest tijdelijk gecamoufleerd worden …

171025-1414x

Lezer M. Wijma schreef dinsdagavond: “Er is daar een film opgenomen ‘Redbad‘. Die film is in de tijd dat er nog geen windmolens waren. Zo hebben ze geprobeerd om hem wat te camoufleren. Er zijn daar ook alle hekjes, telefoonkastjes langs de weg, gemaal, etc gecamoufleerd met riet, takken zo dat het niet opvalt in de film …”

171025-1408x

Stom!!! Dat wist ik immers ook wel. Ik had nota bene ’s avonds bij Omrop Fryslân TV een item gezien over de opnamen van de spektakelfilm ‘Redbad’ waar in totaal ruim 600 figuranten en 150 paarden meewerkten. “Het is een jongensdroom, vroeger speelden we altijd al riddertje” en “Once in a lifetime” waren een paar reacties van de deelnemende figuranten.

Een stijlvol bankje

Enkele minuten nadat ik een paar foto’s had gemaakt van de takkenzooi in de windmotor aan de Westersanning bij Oudega zag ik opnieuw een opvallend onderwerp opdoemen. In de berm van de Manjepetswei tussen Oudega en Earnewâld stond ineens een kleurrijk bankje …

171004-1104x

Dat herinnerde mij er ineens aan dat 2017 is uitgeroepen tot het ‘Stijljaar‘. Door heel Nederland wordt aandacht besteed aan het jubileum van De Stijl. Omdat er in de geschiedenis van De Stijl een prominente plaats is voor Drachten, had ik me begin dit jaar voorgenomen om daar in mijn weblog ook af en toe wat aandacht te besteden, maar dat is er vanwege mijn gezondheidsperikelen helaas niet van gekomen …

171004-1108x

Dit bankje heeft in opdracht van Doarpsbelang Aldegea in mei een kleurrijke make-over gekregen van cliënten van dagbesteding Tierelantuintje. Met de strakke lijnen en de herkenbare primaire kleuren van De Stijl brengt Oudega een mooie ode aan kunstenaar Theo van Doesburg die Drachten met zijn abstracte kunst internationaal op de kaart zette …

171004-1105x

Theo van Doesburg had zijn eerste grote opdracht in Drachten. In 1921 mocht hij de kleurschema’s ontwerpen voor zestien middenstandswoningen in de Torenstraat. In deze straat, die in de volksmond de ‘Papegaaienbuurt’ wordt genoemd, zijn die stijlkleuren nog steeds terug te zien. Museum Dr8888 heeft een van de woningen teruggebracht in de originele staat en geopend voor het publiek. Als ik eraan denk, zal ik in de resterende maanden van het jaar proberen hier nog eens wat van de Stijlelementen in Drachten te tonen …

171004-1106x

Takkenzooi in de polder

Hoe hij er op dit moment bij staat, weet ik niet, maar begin oktober zag de windmotor aan de Westersanning in de Jan Durkspolder er tamelijk wonderlijk uit …

171004-1052x

Iets of iemand had er een grote takkenzooi van gemaakt, want het apparaat was behangen met takken en twijgjes …

171004-1054x

Wat kan hier nou de bedoeling van zijn …? Het komt het draaien vast niet ten goede …

171004-1055x

Wie het weet mag het zeggen!