Voorjaar 2018 …. hoe ik het ook bekijk …
In de lengte of in de breedte … ik word er nog niet vrolijk van …
Waar ik gisteren ook niet vrolijk van werd, was dat er bij de ‘likes’ onder de reacties ineens allerlei onwelvoeglijke spam verscheen. Daarom heb ik de ‘likes’ bij de reacties eerst maar even uitgeschakeld. Dat wil dus niet zeggen dat uw aller reacties niet meer welkom zijn, integendeel: laat maar komen, ik ga ze alleen even niet ‘liken’ … 🙂
Na de cultureel-historische tussenstops bij de ‘GreenArtSpot Driftplein’ en de voormalige joodse begraafplaats van Dalen restte me nog een kort ritje naar de boerderij van collega-blogger boerin Hendrika en haar eega. Onder het genot van een bak koffie even bijpraten met de boer en de boerin, en dan even een rondje over het erf en door de stallen om de vertrouwde geur en sfeer van de boerderij op te snuiven …
Een deel van de dames deed zich tegoed aan een pas opgediende maaltijd. Verderop in de stal lagen koeien lekker uitbuikend te herkauwen op hun ruime plekken, waar ze onlangs nieuwe, nog wat gerieflijker matten hadden gekregen met een verse laag strooisel …
Dinsdag heb ik hier al getoond dat het aan de westkant van het Weinterper Skar lekker opschiet met de herinrichting van het gebied. Vandaag een 10-delige diashow van de werkzaamheden aan het nieuwe pad op de heide aan de oostkant. Met tractor en wagen wordt de ene karrevracht zand na de andere aangevoerd, waarna het zandbed met behulp van een rupskraan wordt geëgaliseerd. In ons tuintje zou zo’n vracht zand voor een onoverkomelijke ravage zorgen, hier lijkt het zand keer op keer in het niets te verdwijnen …
“Hé, boer … schiet ‘ns wat op met hekkelen … d’r komt slecht weer aan …”
“We willen eerder naar binnen vandaag …”
Juli 2016 zal zich zeer waarschijnlijk niet in ons collectieve geheugen nestelen als zijnde een fantastische zomermaand. De maand begon wisselvallig en fris met in de eerste anderhalve week maximumtemperaturen die onder of maar net boven de 20 graden bleven steken. Pas op 10 juli werd de zomerse 25 graden eenmaal bereikt, daarna moesten we tot 19 juli wachten voordat de temperaturen opnieuw zomerse waarden bereikten …
Van 19 t/m 24 juli hadden we te maken met een warmtegolfje, waarbij op 20 juli voor het eerst dit jaar de tropische temperatuur van 32,1 ºC op de thermometer verscheen. Uiteindelijk telde juli 19 warme dagen (maximumtemperatuur 20 ºC of meer), 6 zomerse dagen (maximumtemperatuur 25 ºC of meer) en 1 tropische dag (maximumtemperatuur 30 ºC of meer). En dat wijkt ondanks de tamelijk neerslachtige inleiding toch allemaal nauwelijks af van het langjarig gemiddelde.
De gemiddelde temperatuur kwam in ons tuintje uit op 17,9 ºC, en dat is dan toch weer bijna anderhalve graad warmer dan het langjarig gemiddelde van 16,5 ºC over de periode van 1971-2000 …
Waar de akkerbouwers vooral in Noord-Brabant al vanaf juni te kampen hadden met wateroverlast, die een groot deel van de oogst verloren liet gaan, was dat hier in het zuidoosten van Fryslân veel minder problematisch. Terwijl ik begin juli wat foto’s maakte van deze boer, die bezig was met het besproeien van zijn aardappelland, kwam hij even bij me staan om een praatje te maken. De man prees zich duidelijk rijk met hoe de aardappelen erbij stonden …
Met landelijk gemiddeld 52 mm neerslag was juli een vrij droge maand, normaal valt er landelijk gemiddeld ca. 78 mm. In ons tuintje heb ik in juli 62 mm afgetapt, en ook dat is wat minder dan het langjarig gemiddelde van 70 mm over de periode 1971-2000 …
Als we kijken naar de echt zonnige dagen, dan kom ik niet verder dan 5. Op 8 dagen was het licht bewolkt en gedurende de rest van de maand overheerste de bewolking. Samenvattend kunnen we stellen, dat het een tamelijk wisselvallige, maar toch niet echt koude maand was, maar ècht zomers … nee, dat was het toch niet …
Terwijl vliegtuigen uit verschillende landen zich donderdagmiddag verzamelden op de vliegbasis Leeuwarden, om daar op vrijdag en zaterdag luidruchtige vliegshows te verzorgen in het kader van de open dagen van de Koninklijke Luchtmacht, hobbelde ik stiekem stapvoets voort over de Alde Ie bij Gorredijk …
Aan weerszijden van de weg is het kruidenrijke gras op het drassige land hoog opgeschoten. Zodra ze me zien naderen, vliegen er een paar grutto’s op. Terwijl ik de auto langzaam laat uitrollen om bij een dam even in de berm te gaan staan, vliegen ze luid roepend een paar maal om me heen. Even later duiken ze weer weg in het hoge gras …
Intussen is er een vogeltje neergestreken op één van de dampalen. Geleerd hebbend van de vorige keer dat ik hier was, denk ik dat we hier opnieuw te doen hebben met een graspieper …
Verderop is een boer bezig om het gemaaide gras bijeen te harken. Geruime tijd deelt hij het weiland met een groepje scholeksters, een paar kieviten en een ooievaar, die rustig op het land blijven rondscharrelen …
Als de zware combinatie na verloop van tijd toch wat al te dichtbij komt, kiezen de vogels het luchtruim. En zo krijg ik lekker in alle rust aan de waterkant zittend, voor de tweede maal die dag nog een mooi stil vliegshowtje voorgeschoteld …
Daar kan geen open dag van de luchtmacht tegenop! 🙂
Overigens is dit een in snel tempo verdwijnend landschap. In de Leeuwarder Courant staat vandaag een artikel over de teloorgang van het Friese landschap, het is om te janken! http://bit.ly/1Un0jlI
Toen ik gisteren aan het eind van de ochtend tussen Goëngahuizen en Pean over de Peansterdyk reed, zag ik weer eens een bruine kiekendief over de oevers van de Botmar zweven. Een dag eerder had ik hem daar ook al gezien, en toen heb ik zelfs een paar foto’s van hem kunnen maken, maar omdat ik daar niet echt tevreden over was, besloot ik in de herkansing te gaan. Om het overige verkeer op de smalle weg niet te hinderen, zette ik de auto op de dam van één van de weilanden …
Dat was geen goed plan, want ik stond er nog geen vijf minuten, toen een grote tractor met een graswagen uitgerekend daar de weilanden in moest om gras van het land te halen. Er restte me niets anders dan te verkassen en de auto een stuk verderop in de berm te zetten. Toen ik achterom keek, zag ik de tractor over het pad het land in stuiven …
Terwijl de loonwerker aan het werk ging, richtte ik mijn blik weer op de oevers van de Botmar. De kiekendief was intussen in geen velden of wegen meer te zien, maar dat maakte de aanblik van het landschap niet minder mooi …
Toen ik korte tijd later de blik weer de andere kant op wendde, zag ik dat er in het weiland iets niet helemaal in de haak was. De loonwerker had een bocht iets te ruim genomen, waardoor de tractor gevaarlijk scheef boven een sloot hing. Ik lijk een abonnement hebben op dit soort taferelen in een weiland …
Er werd naarstig telefonisch overleg gevoerd om hulptroepen ter plekke te krijgen. Dat gaf mij de gelegenheid om mijn blik weer over de oevers van de Botmar te laten glijden. De kiekendief was weg en bleef weg, maar er hing nu wel een biddend torenvalkje boven het weiland met de hooibalen …
Amper vijf minuten later denderden er twee tractoren over het zandpad en door het weiland naar de plek des onheils. Daar werden de twee tractoren netjes vóór de vastgelopen tractor gemanoeuvreerd …
Enkele minuten later kwam de trein met veel geweld in beweging. Dat werd een aantal eenden wat te veel van het goede, verschrikt vlogen ze op om hun heil elders te zoeken …
Nadat de mannen nog even hadden staan bijpraten en ze blijkbaar hadden geconstateerd dat er geen schade was aan de graswagen en aan de koppeling waarmee hij aan de tractor was verbonden, ging ieder weer zijns weegs …
De bruine kiekendief kreeg ik niet meer te zien, maar ten afscheid van deze scène trippelde er nog wel even een witte kwikstaart voorbij. Al met al was het voor vrijdag de dertiende toch geen slechte start … 🙂
Afanja's Weblog 