Voordat ik verder ga met het ritje langs een aantal oude Friese kerken en torens, vandaag tussendeur even wat kleur. Dit is het laatste blaadje van onze beukhaag tegen de achtergrond van een boom met mooie rooie bladeren van de buren …
Een foto van het eerste ijs van de winter van 2022-’23 in de tuin herinnerde me eraan, dat het nu toch de hoogste tijd wordt om me een dagje op het dichten te gaan richten …
Zwart/wit past voor mijn gevoel wel bij het huidige weerbeeld. Daarom deze foto, die ik vorige week woensdag in het rietland bij de Leijen heb gemaakt …
Nadat de beide vrouwen en het paard uit zicht waren verdwenen, twijfelde ik even over wat te doen. Ik had wel zin om te proberen bij het vennetje verderop langs het fietspad te komen. Uiteindelijk durfde ik het niet aan, want dat vergde nog wel een erg stevige wandeling …
In plaats daarvan besloot ik terug te lopen naar de auto en vervolgens naar de parkeerplaats aan de Poostweg te rijden. Daar vandaan zou ik misschien even naar het Witte Meer kunnen lopen. Terwijl ik daar korte tijd later liep, had ik het geluk om nog een paar zonneharpen mee te kunnen pakken …
Het zacht zoemende geluid van een draaiende pomp, dat alleen vlak bij de containers te horen was, verried dat het Witte Meer weer klaargemaakt werd om ijs en weder dienende binnenkort weer te kunnen functioneren als de mooiste ijsbaan van Fryslân. Daartoe wordt water opgepompt uit een beek in de omgeving. Bij de foto rechtsonder stroomt dat water het Witte Meer in…
Terwijl ik lekker in de zon op een van de bankjes was gaan zitten, liepen een paar vrouwen het vlonderpad op. Een stukje verderop gingen ze gezellig samen zitten praten …
Ik had het daar verder al snel bekeken en besloot terug te lopen naar de auto. Toen ik even later uitkwam op een van de brede lanen die het bos doorsnijden, stond ik opnieuw in dubio: rechtstreeks naar de auto of toch nog even …
Genietend van de kleurenpracht om me heen, hoorde ik even later achter me het geluid van paardenhoeven. Op het punt aangekomen waar het fietspad een bocht naar rechts maakt, bleef ik even staan. Toen ik me daar omdraaide, zag ik een paard met een amazone en een begeleidster naderen …
Vriendelijk groetend passeerden ze me, terwijl ik wat foto’s van ze stond te maken. De begeleidster vroeg aan de berijdster of het wel verstandig was om het deels natte bospad te nemen. De amazone lachte dat echter weg …
Toen ze na een meter of twintig de grote plas naderden, die daar regelmatig ligt, bleek het paard daar geen zin in te hebben. Hoe lief de amazone haar paard in woord en gebaar ook toesprak, hij bleef weigeren. De begeleidster bracht na enige tijd verlossing door het paard aan de hand langs de plas te leiden …
Daarna konden de dames in alle rust hun weg door het herfstbos vervolgen. Bij een van de vele oude beuken hielden ze in de verte even halt voor wat een privé-fotosessie leek te zijn …
Ik kan me voorstellen dat je als paard even raar staat te kijken wanneer zo’n weerspiegeling ineens in je blikveld verschijnt. Sterker nog: zelf heb ik in het verleden al vaker voor deze plas gestaan om er foto’s van te maken. Daarna heb ik net als het paard tot dusver elke keer gekozen voor de omweg rond de plas …
De dag begon hier wat grijs gisteren. Halverwege de ochtend brak de lucht echter helemaal open. Daarom besloot ik nog maar eens een fotokuier te maken bij Heidehuizen …
Ter plekke was meteen duidelijk dat de natuur in het weekend blijkbaar was overgeschakeld naar de hoogste versnelling om de bomen een kleurige herfsttooi te geven …
Het werd een prachtige wandeling met tussendoor nog een leuk fotografisch extraatje. Maar dat is voor later, vandaag gaat het me even om de nu snel veranderende kleuren …
De komende dagen staan hier in het teken van herfstbladeren, en meer specifiek die van de druif …
Nadat er vannacht wat lichte regen was gevallen, stond de druif vanmorgen vroeg al lekker in de zon te schitteren …
Druppels, kleuren en zon zorgden samen voor een vrolijk herfstbeeld … intussen regent het echter alweer …
Afanja's Weblog 